T T

Oóns vaoder zunne zadoek

Publicatiedatum 26-06-2017

Z'emmen 't altij over óóns moeder durre schort,
Maar óóns vaoder zunne zadoek da waar ok wa or.
Oóns moeder noemde ut 'un duuzend diengen doekske'.
A't dieng eelemaol vuil waar zee ze "kom dis ier gij met da vuil dieng!"
Mar dan aar ie ok goed zun best gedaon orre. Da wies ie wel.
Oóns vaoder kon ze daor alléén mar gelijk in geve, die zee nie veul dan.
W'emme ut allemaol echt meegemaokt or, dieje leutige tijd.
Mar goed, allee 'k zal 't oe vertelle, voruit, daor gaot ie dan!

Waar 't waarm in d'n zomer, aón elke hoek ne knóóp,
En g'aar zowaor né zonnen 'oed, tege ut zwéét en de zon.
Z'nne zadoek gebruikte ie ok as zun bril vuil waar.
Z'n schetse liet ie blienke bij de Staoltjes op 'tijs.
Zaat er olie op oe klere, oons vaoder, ja zunne zadoek.
Bliende manneke speule, mee da dieng vor oe óóge.
Waarde bang agge wa vergaat, in z'nne zadoek 'ne knoop.
En ge kon 't er van op aon or, dat in orde kwaam.

En wa déénkte van 'nen eige gemaoókte schóóne parasjuut.
Sjuust, aón elke 'n oek un touwke, verbonne mee 'n gwichtje.
De lucht ingóóie, en dan kijke wie de beste aar en ut óógste kwaam.
Bij Boerke Mies in de Segersdreef gienge we errebeezies plukke.
Ei naam ze grust mee naor huis or in zunne zadoek.
Vield 'op oew knieje'en 't bleef lang bluuien.
Nie naór den dokter or, neut, dur waar niks aón d'aand.
Dan dee z'nne zadoek toch dienst as verbaand.

Gienge we in 't Burregemééster Coenenpark d'eendjes voeren,
Dan maókte ie er de baank mee schóón, om op te gaon zitte.
Z'nne keu mee schóónmaoke, at ie s'zondas gieng biljééren.
In 't café van Piet de Paus (Peer de Paus) op de Gastelseweg t.o. de Kerk.
'k em 't ok wellus gezien, as at ie er zun fiets mee poetste.
De propere mééns! "Da mot allemaol blienke", zee tie dan.
"Aón z'n fiets kunde 'ne mééns erkennen", aldus óóns vaoder.
'n Bootje maoken van 'ne klomp. En de vlag waar? Sjuust!

Toen g'éél klein waar, maókte ie er 'ne kroel van.
Aarde geblet of te veul snot, z'nne zadoek.
Ja t'is waor, z'nne zadoek loste 't op.
IJ dee op 't zaol van z'n fiets sóóms 'ne zadoek.
Waorvor at ie da dee, weet ik ok nie orre.
We gienge vlóóie vange, voer vor de visse.
In 't Rozenven, mar da waar 'n éénd weg!
Sewijle sloog ie er vliege mee dóód en leut da me dan aare.

Z'nne zadoek om appels en pééren op te wrijve.
'Ne witte zadoek waar 't nóóit, aaltij ne róóie.
'Ne róóie mee witte, gestipte blommekes.
"Daor ziede miender vuil op", zee oons moeder.
Róóie vlag aón d'n bagaoziegedraoger,
At er iets wa lang waar vervoerd moest worre.
Wannéér we in 't Vrouwen 'of gienge we bommeketten,
wreef ie de kogels op tot ze blonke, mee z'nne zadoek.

Mee 't rondjes lóópe waar 't 'n start of eindvlag.
Da waare rondjes van de Parklaan. Ze ligge d'r nog.
Of om te kijke waor at d'n wiend vandaon kwaam.
't Gebeurde 'n ok dat ie er z'n schoene mee poetste,
Mar da moes óóns moeder natuurlijk wir nie zien.
Dan waar 't wir, "allee jong, waor zijde gij mee bezig?"
't waar un vraog en 'n aantwóórd tegelijkertijd.
Volleges óóns moeder bleef óóns vaoder 'ne kwaojonge!

IJ zee as a me stieren uit de wei gienge 'n haole,
Da waar bij het kapelleke, van óóns lief vrouwke,
aón de Deurlechtsestraot op de kapelbaarg,
"Nóóit mee 'ne róóie zadoek zwaaien, or.
Waant dan zeid'er móói klaor mee", zeet ie.
Mar ja ,wa doede agge jong zijt en flienk eigewijs.
Toch prebéére, mee dieje zadoek en dan aarde prijs.

Ok mee karreneval kwaam ie goed van pas, aón de Kaai.
'ne boerekiel, 'ne zwarte pet en dieje róóie zadoek.
En in d'Eratozaol kon 't féést begienen, gelóóft da mar.
Dieje zadoek, netjes gestreeke dur óóns moeder,
om z'nne nek, vastgowe mee 'n luceféérsdoske.
En ij waar nie d'n éénigste or, neut 't waar 'Boerebal'.

Nou dan ek ut zo'n bietje gad, déénk ik.
Zeider 't er nie mee ééns, dan kekte mar,
De groete,

Reacties (0)

Er zijn nog geen reacties
Reageer op dit verhaal
Captcha code
* = verplicht
Verstuur reactie